Parochie St. Petrus’ Stoel te Antiochië

  • Increase font size
  • Default font size
  • Decrease font size
Banner

Terugblik op viering met bewoners Eckartdal

Afdrukken PDF

Wat een feest!

poppetjes samenZondagochtend 25 februari. Het belooft een mooie zondag te worden, de zon brandt al enthousiast door het kamerraam en kleurt de muren geel. Het water in het waterbakje van de vogels buiten in de tuin verraadt echter nog wel een koude verrassing. Het heeft diep gevroren vannacht, de schaatsen kunnen deze week wel weer uit het vet gehaald worden.

Na het ontbijt trekken we onze winterjassen aan en lopen naar buiten, onze dochter van 4 maanden zal voor het eerst een winterse ochtend gaan meemaken. Kleine wolkjes komen uit haar mondje als ze nieuwsgierig naar de witte bevroren takken kijkt van de laurierboom.


We zijn wat laat dus pakken we de auto. De Thomaskerk is niet ver weg en lopend te doen maar nu even niet. Het is opvallend druk op de parkeerplaats. Als we kerk inlopen horen we al een vrolijk geroezemoes. Op de tafel in de hal ligt een boekje “kerkdienst samen met de bewoners van Eckartdal”, ik leg het gebruikelijke bruine kerkboekje terug in het boekenrekje.

We nemen plaats achterin de kerk. De bel gaat en staan we beleefd op. Het wordt een andere mis dan we gewend zijn, meneer pastoor is afwezig. Daarvoor in de plaats komen twee vrouwen binnen? Ze dragen geen officiële liturgische kleding. Even goed kijken, ja echt twee vrouwen. De een herken ik, dat is Marjelein, pastoraal werker.
De ander stelt zich voor. Het is Karin. Karin is pastoraal werker en werkzaam op Eckartdal, de instelling voor mensen met een verstandelijke beperking, en verzorgt daar de kerkdiensten op zaterdagavond. Al snel blijkt dat Karin geliefd is bij enkele kerkgangers. Voorin op de eerste 3 rijen, waar de bewoners allemaal zijn gaan zitten, wordt enthousiast naar haar geroepen en spontaan gereageerd.

Ik ga nog meer rechtop zitten. Wat een verademing! En wat geeft dat direct een ontspannende sfeer in de kerk. Als het evangelie voorgelezen wordt is het nog even netjes stil. Maar als Karin enkele voorbeelden geeft, welke een begrijpelijk uitleg geven aan het verhaal van Jezus die de berg op ging, barst het enthousiasme los. Sommige bewoners reageren herkennend op hetgeen verteld wordt.

Ook de misintenties lopen even iets anders. De microfoon gaat de kerk in en de bewoners mogen aangeven waar ze willen dat er over gebeden wordt. De een is nog enthousiaster dan de ander. En heel serieus ook. Er wordt gevraagd voor vader en ouders te bidden en over een overleden mede-bewoner. En een ander vraagt te bidden voor zijn gitaar. Het is bijna aandoenlijk ook. Maar de spontaniteit overheerst.

Daarna krijgen ook de “gewone” kerkgangers de gelegenheid om aan te geven waar er over gebeden zou moeten worden. Oei….dat zijn we natuurlijk niet gewend! Een paar mensen stappen over de grens heen, ikzelf doe ook een poging maar het voelt ongemakkelijk. Maar ook bevrijdend!
Ik ben gewoon ontroerd door de hele kerkdienst. Zo zou het iedere zondag moeten zijn! Dit is waar het om gaat, die kinderlijke benadering, de spontane beleving, zo oprecht ook. Ze klappen ook voor het Thomaskoor, geweldig.

De mis loop te einde. Mij bekruipt een jammerlijk gevoel. Dit was een fantastische ervaring.
Van Karin begrijp ik na afloop dat ze het vaker zo willen doen. Dat steun ik van harte, het zou een opleving van de Thomaskerk kunnen betekenen.
Toen ik samen met mijn vrouw en dochtertje de kerk uitliep dacht ik nog: “Wat een feest!!”

Ronald Verhagen
Kerkganger Thomaskerk